Siskokid, http://www.flickr.com/photos/12946248@N02/2511873519/"Bana çatandan bir şeyler öğrenmeye can atarım. Zararıma da olsa eleştiriciye uysal davranmalıyım ki, beni her zaman serbestçe uyarsın; kendimi düzeltmeme yardım etsin."
Montaigne (Denemeler)
Karşımızdakine gördüklerimizi bazen söylemekten çekindiğimiz olmuyor mu gelecek tepkiden çekindiğimiz için? Oysa görmüyor muyuz gittiği yol pek talihsiz, en azından bize öyle görünüyor ve 'keşke birlikte bakabilsek bu yolun nereye gittiğine ama konuşulmuyor ki', dediğimiz olmuyor mu? O zaman hemen kendimize dönüp bakalım. Biz de böyle yaşamdan gelen yansımaları kişisel alıp, kızıp, geri gönderiyor muyuz? Acaba burada göreceğim başka ne var diye bakmadan, 'pek kıymetli' kimliğimizi korumaya mı girişiyoruz hemen? Paspas olup, herşeyi kişiselleştirmekten söz etmiyorum elbette. Kim ne söylüyorsa, kendine ilişkin bir bilgiyi veriyor. Ancak o bilgiyi bizim duymamızın, o kişiyi kendi resmimize çizmemizin de bir nedeni olabilir. Buna bakıyor muyuz? Belki bir konuda netleşmemize, güçlenmemize destek oluyordur, belki bir uyandırma zilidir, belki aynalık yapıyordur... Kısacık da olsa bir durup, bakıyor muyuz yaşam bana ne söylüyor acaba?
